NeedlePunch Stories 2

Tijd in Schoonhoven

Het is eigenlijk al weer te lang geleden. Ik bedoel, dit verhaal had eerder geschreven moeten worden. Maar welk verhaal is niet te laat geschreven. Had elk verhaal er al niet al moeten zijn of kunnen zijn of mogen zijn of ….. wat dan ook. En moet de tijd er niet over heen gaan als bij kaas of wijn of van mijn part een leven. Heb je om iets te worden niet gewoon tijd nodig. Neem nou zilver. Hoelang doet zilvererts er eigenlijk over om zilvererts te worden. En de smid die het boetseert en in mallen bewerkt met zijn hamers en drevels, hoe lang moet iets onderhanden zijn om om wat te worden. En de concentratie die dat vergt! Tijd is dus de essentie. Tijd is een moet een goede vriend zijn. Pas als je op je einde bent, wordt het een vijand, die rolators nodig heeft omdat de zwaarte kracht harder trekt dan een ruggengraat aan kan. Tijd moet natuurlijk ook gemaakt worden, wat wel heel raar is als je er over nadenkt. Welke handman maakt er nu tijd. Maar genoeg hierover. De tijd moet er voor zijn. Dat ook. Het gevoel dat de tijd en het handelen samenvallen, kloppen en er voor elkaar zijn. Nu dan… Ik heb de tijd gevonden om over Schoonhoven te schrijven.

Eerlijk gezegd. Ik was er nog al snel door heen gelopen. En over tijd gesproken. Ik belandde op zeker moment in de werkplaats van klokkenmaker L.F. van Kan. In de oude school aan de ook oude haven, een gracht die teruggaat tot de 13e eeuw, worden al sinds 1949 klokken gemaakt en gerestaureerd. Echter, niet lang meer. Het bedrijf moet verkassen. Er komen vermoedelijk appartementen in te zitten. De tijd zit de Klokkenmaker niet mee en het gebouw ook niet. Maar hij is buigzaam als het riet in een Haiku. En het gebouw zal het lijdzaam ondergaan, omdat gebouwen niet kunnen treuren. “Ik heb al weer een nieuw pand,” zegt van Kan. “Niet ver van hier.”

Ik zwerf wat doelloos door de stad. Door de kerkstraat over de Dam. Ik ben op de Wal, in de koestraat, op de Doelen. Ik ben aan de Kat en in de havenstaat , in de Oude Singel, de Korte Dijk, de Carmelietenstaat, het Ness. Nn de molenstraat en het klooster, ben ik ook. Kortom, ik zwerf door het centrum en beland als het begint te regenen in de Turfkelder onder het Raadhuis in een expositie van plaatselijke kunstenaars. Daar, onder de gewelven van de kelder dringt het besef zich aan me op dat ik hier al eens eerder ben geweest. In de jaren ’80, moet het zijn geweest, toen ik nog jong en mooi was.Toen Jan Wisse, een Delftse Kunstenaar-vriend er exposeerde en ik met dichter Heribert Korte de opening van zijn expositie verzorgde. Het waren wilde tijden. Nu loop ik er rond en bekijk de werken. Ik verlaat de ruimte met op mijn netvlies een stilleven van Willem Stoof. Pruimen op schoteltje.

Omdat er nog tijd genoeg is, ga ik het zilvermuseum binnen. Ik was niet van zins er binnen te gaan, maar omdat er toch tijd stuk geslagen moet worden, neem ik me voor om er minder snel door het museum te lopen dan door de Lopikerstraat. En … dat lukt me heel aardig omdat ik er in de achterzaal het tafelzilver van mijn oma aantref. De broodschaal, de servetringen vermoedelijk afkomstig van van Kempen en Zonen uit Voorschoten. Het stond langgeleden op de tafel in het huis aan de Heiliggravenweg in Appingedam. Waar het ‘s ochtends in de keuken naar toost rook en waar ’s avond opa de tong sneed die op een grote zilveren schaal werd opgediend. Aan de zware eikentafel die tegenover de servieskasten staat, ontmoet ik onverwacht de lang verleden beelden uit een jeugd toen de wereld nog uit eindeloze weilanden bestond. 

Om dat er nog steeds tijd is, loop ik de voorhaven af naar de Lekdijk en stap bij Belvedere naar binnen. De sfeer van oude meubelen, houten vloeren scheve kasten doet aangenaam aan. Er is wel wat veranderd in de tijd vertelt de serveerster me. Ze weet alleen niet wat en dat is een goed teken. De tijd stelt hier geen vragen. Ik ga hier ook niets vinden of ontdekken. Ik ga hier gewoon zitten kijken. Bij een kop koffie zie ik de luchten boven de Lek wijken. De zon doorschijnt wolkenranden en klettert op het water in stukken. Ik moet aan de dichter J.C. Bloem denken. Niet aan zijn vlietende levenslichten, maar aan de titel van een verzameld werk: ‘Doorschenen wolkenranden.’

‘Ik heb van ’t leven vrijwel niets verwacht, ’t Geluk is nu eenmaal niet te achterhalen. Wat geeft het? – In de koude voorjaarsnacht, Zingen de onsterfelijke nachtegalen.’

Goddank houdt zijn berusting hier geen tred met het lachende licht boven de stromende rivier. Wat een grootheidswaan om zo onbedaard op het water te spatten. En ik denk bij me zelf: Licht mag dat. Licht mag dat zonder opscheppen. Van licht kun je moeilijk zeggen dat het grootsprakig is of hoogmoedig. En terwijl naast me een oud koppel een boek leest en twee heren bij het raam een gesprek voeren over een medisch onderwerp, bedenk ik me dat vandaag de tijd door de staten van Schoonhoven onverwacht voor en achter me aan tuimelde als een stuurloze golf waaraan ik verdomd weinig heb hoeven doen

NeedlePunch Rotterdam

Weer NeedlePunch in Maak Rotterdam

Op 19 mei is zoownatas weer in Maak Rotterdam, de gezellige conseptstore aan de Mathenesserweg 81a in Rotterdam. In Maak kun je koffie drinken en lunchen. Je kunt er cadeauartikelen kopen. Op 19 mei is er een NeedlePunch workshop, waar Natasha Mulder je de beginselen van het NeedlePunche leert.

Schoonhoven NeedlePunch

NeedlePunch Schoonhoven

Zaterdag 13 April ben ik in atelierruimte de Werkbank in Schoonhoven. Er zijn 11 cursisten. We beginnen om 13.00 uur. De werkbank is een creatieve ruimte in de Kerkstraat. Een plek voor workshops, cursussen en trainingen. Op hun website is de workshop mooi aangekondigd.

NeedlePunch Stories 1

Kleine reis naar Oploo

De Maas bij Boxmeer staat hoog. Ik ben vanuit Oploo de N272 weer opgereden nadat ik Natas heb achtergelaten bij Bonny Bonaza. Ik heb de honden bij me en wil ze uitlaten aan de Maas. Op de Loerangelseweg kom ik baasjes tegen met honden uit Griekenland en Bulgarije. De mijne komen uit Portugal. We praten honden als baasjes. Ik vind de mensen die ik tegen kom aardig. Ik voel me in een uithoek van Brabant met de wereld om me heen.  
Aan de oever van de rivier buigen de populieren in de wind. Een hagelbui trek over met diep grauwe en lood grijze luchten, die verwaaien en waaruit door blauwe gaten het zonlicht neervalt. Ik moet denken aan Bloem en Marsman. En aan ‘ Dorp aan de rivier’ van Antoon Coolen.

Tontje d’n Dwerg

Terug in Oploo loop ik de Graancircel wandelroute die begint bij koffiehuis Ons Moe. Ik wil het beeld van Tontje d’n Dweg zien. Tontje waarover ik gelezen heb. Een paar Turven hoog was hij, geboren in de Sambeekse Hoek, verhuist met zijn ouders naar het Spekklef. Mooie namen geeft het, maar dit terzijde.
Ooit was Tontje een schaapsherder. Aan de Driehoek verzamelde hij zijn schapen om er vervolgens de Peel mee in te trekken. Tontje met zijn kinderwagen. Tontje met zijn paraplu’s, waaronder hij schuilde en sliep. Toen de schapen uit de Peel verdwenen, zwierf hij vloekend door de Peel. Over stille achter wegen. In de dorpen gepest door kinderen. ‘ s Nachts onder de sterren.

Bij de Oploose Molenbeek tref ik hem, zittend op een bankje bij de watermolen. Ik ga naast hem 


zitten en sla een arm om hem heen. Samen zwijgen we diep. Er valt niets te zegen. Hoogstens iets te vloeken. Als ik op sta zeg ik:

‘ Kom, laat ons gaan; geef mij uw hechte hand, zonder te tasten; ik ben zeer aardsch, ik ben u zeer verwant. Hoort ge, mijn stem werd ruig, mijn oog gewet aan grijze horizonten en smedend buigt mijn wil de daden van mijn hand en van mijn mond en oog.’ (uit: H Marsman. Verzamelde werken).

Ons Moe

In ‘Ons Moe’ drink ik koffie. Ik tref er Tiny Hendriks voorzitter van Graancirkel en eigenaar van Ons Moe. Hij voorziet me van leesstof over de geschiedenis van het koffiehuis. Ik blader door een ordner met kopieën. Met elk blad verstrijkt de tijd en veranderen de dingen. Pastoors, fanfares, boogschutters, worden mannen met hoeden, kinderen met vlechten, gezichten die ik herken uit mijn eigen leven. Zo komt in ‘ Ons Moe’ de tijd aan mijn tafel zitten. De tijd die terugtrekt en weer omkomt; als een zee, als een rivier. 

A15

Om half vijf loop ik naar de Grote staat 10a. De workshop is afgelopen. Elf tevreden cursisten zitten aan de thee. Ze hebben net als ik een mooie tijd gehad.  In de auto terug naar Delft vraag ik me af of hun bezigheid die dag veel van de mijne verschilde. Voor me zelf moet ik meer denken aan voortborduren. Wat de cursisten ook hebben gedaan. De vorm moet af en opgevuld. Het verhaal ook.

Zaterdag 17 maart. NeedlePunch Oploo

NeedlePunch Oploo

De worksshop van zaterdag 17 maart zit vol. 11 deelnemers. De workshop vindt plaats in de Grote straat 10 Oploo. Vooraf is een lunch in Ons Moe.

OpLoo in de Peel. Het dorp van Tontje d’n Dweg, die op zijn korte beentjes aan het einde van de 19e eeuw en de eerste decennia van de twintigste eeuw de Peel doorkruiste met zijn haver in een oude kinderwagen. Maar ook wereldkampioen motorcross Jeffrey Herlings schijnt uit Oploo te komen. Heeft met de workshop niets van doen, maar toch leuk.

Spam-aanval op zoownatas

Spamaanval op zoownatas

Klinkt beroerd en mega gevaarlijk, maar is het niet. De mail van zoownatas liep vol na de introductie van de site. De spam liep via de contactformulieren. Het was een kwestie van de maintenance-mode weer aanzetten en captcha’s invoeren. Onder aan het formulier staat nu: Ik ben geen robot. Om het vinkje te krijgen moet je door flink wat afbeeldingen scrollen.

Alles werkt weer naar wens.

Site zoownatas online

Site zoownatas is online !!!!!!!!

Na een paar maanden ploeteren is de site van zoownatas eindelijk af. Zoals ik eerder al in dit blog aangaf, was het zoeken op internet naar de juiste plugins en de werking ervan een tijdrovend maar leerzaam werk. Ik heb vriendschap gesloten met Elementor. Een plugin die ik iedereen kan aanraden. Wat er van Guttenberg gaat worden ligt nog in de toekomst. Naar mijn bescheiden mening kan dat best iets aardigs gaan worden.

Als het goed is werkt nu alles aan de site en kan zoownatas verder met mooie dingen maken. Ik blijf online om af en toe wat in het blog te schrijven.

Als er zaken zijn die niet goed lopen of beter kunnen. laat het me dan weten via de mail van zoownatas.

Gr.

Eltjo.

Maak Rotterdam

Needlepunch workshop in Maak Rotterdam

De Needlepunch workshop van zoownatas zaterdag jl. in Maak Rotterdam was een groot succes. Vanaf 10.00 uur tot 13.00 uur heeft Natasha Mulder 15 personen de eerste beginselen van het Needlepunchen bijgebracht. Het was een vol huis.

De lokatie Maak Rotterdam op de Mathenesserweg in Rotterdam is een gezellige Lunchroom/ winkel. Huiskamerstijl. Een sfeervolle plek voor een kop koffie, een lunch of een workshop.

De reactie op zoownatas instagram waren erg positief. Iedereen ging naar huis met een werkset en een werkstuk. De volgende workshop is op 17 maart in Op Loo.

Nog steeds onder constructie

Nog steeds onder constructie

Het is al weer bijna februari. Er zit schot in de zaak. mar het gaat traag. Dat komt omdat ik meer tijd kwijt ben met experimenteren en het onder de knie krijgen van Elementor.

De nieuwe WP- editor, Gutenberg is dramatisch beperkt. Wellicht over een paar jaar een leuk ding, maar nu onvoldoende. Elementor is mijn steun e toeverlaat, maar…. net als een vriend, je hem moet daarvoor wel beter leren kennen.

Ondertussen is zoownatas begonnen met het organiseren van punch workshops. Die gaan goed bezocht worden. Er is veel animo.